Hiniling kong ang bawat patak ng luha
Ay makagawa ng linya ng madilim na itim na ginto
At sa bawat isang luha
Bibilin ko ulit lahat ng naibenta na

Bibilin ko ang mga gusaling inabandona
Na pumukaw sa aking byahe sa Detroit, M.I.
Gawin silang kasing kinang ng mga original na simbahan
Ang mga banal ba ay nakatingin lamang sa langit?

Bibilin ko muli ang mga kahariang ninakaw ng aking mga ninuno
Mula sa mga taong totoong nagpapahalaga sa lupa
Ngunit ibibigay ko ito sa lahat hindi lng sa kanilang mga anak
Alam kong maiintindihan ng kanilang mga ninuno 

Bibilin kong muli ang mga sandatang binenta
Sa isang hangal na paghahangad ng yaman
Gagawin ko ang bawat gunting at pala
At magtanim para sa ginintuang ani ng mundo

Ibibili ko ang bawat kabataan ng edukasyon
Para sila ay maging malayang magdesisyon
Maari lang akong umasa na ito'y magtatagumpay
Sa tingin mo ba ay may oras pa?

Iiyak ako hanggang pumanaw ang aking mga mata sa akin
Hanggang makamit ang kinakailangan
At parang isang bulag ako ay ngingiti
Sa pagkakaalam kong panalo tyo sa lahat ng laban

Ngayon pinalalabo ng luha ang aking paningin
Ngunit nanatiling malinaw ang aking mithiin
Na sa pagkakaalam natin sa isa't isa nati'y matatandaan
na tayong LAHAT ay may puso at kaluluwa

Alam nating may mga masamang maaaring mangyari
Ngunit kailan nga ba naganap ang una?
Kailan hihintong magningas ang apoy?
Pag atin nang napatay ang ating mundo?

Kung sino man ang naghagis ng unang bato ay wala na sa ating alaala
Kung sino ang huling maghahagis nito ay mamamatay upang makawaksi
At kung ang luha ko bago dumating ang panahong iyon ay hindi langis
tayo ay mananatiling Malaya Magpakailanman

Sa sagot, pagrespeto, at pagsisisi
ni Allison Miller
May 30, 2004